Love...

Love...

Μικρή λέξη.... Με τόσο μεγάλη σημασία...

Άραγε υπάρχει αληθινή αγάπη??


ΜΑΓΚ

Μικρός Πρίγκιπας - Μάριος Φραγκούλης

"Στο Μακρινό σου το αστέρι...

Θα μου κρατάς σφιχτά το χέρι
Μικρέ μου Πρίγκιπα κοιμήσου
Και εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου..."

ΜΑΓΚ

Δύσκολες Μέρες...

Χθες η κολλητούλα μου, σε μία απο τις ατελείωτες συζητήσεις μας, μου είπε κάτι που στ'αλήθεια μ'αρεσε πολύ...

" Θες να σου δώσω λίγη απο την ευτυχία μου? Έχω και για τις δυο"

Σ'ένα βιβλίο διάβασα ότι " Η Ευτυχία που μοιράζετε ειναι διπλή ευτυχία... Ενώ η Λύπη που μοιράζετε ειναι μισή"

Το να μπορείς να μοιράζεσαι την ευτυχια, νομίζω οτι είναι ένα μεγάλο προσον στις μέρες μας... Το να είσαι προθυμος να δώσεις λίγη απο την δική σου σε κάποιον που την χρειάζετε... χμμ... Ακουγετε πολύ καλό για να είναι αληθινό ε..? κ όμως τελικά υπάρχουν τέτοια άτομα...

Ειδικά τέτοιες στιγμές... Που νιώθεις οτι μονος σου δεν τα καταφέρνεις...
Που χρειάζεσαι θάρρος για αυτά που πρέπει να αντιμετωπίσεις... Και που χρειάζεσαι κάποιον που θα σε βοηθήσει να βρεις την λύση που ψάχνεις...
Εντάξει ας μην είμαστε πολυ απαισιόδοξοι... Πιστεύω ότι για όλα υπάρχει λύση... Όλα φτιάχνουν αρκεί να δώσεις τον απαραίτητο χρόνο που χρειάζετε ο κεθένας ή το κάθε τι...

Όταν όμως έχεις να αντιμετωπίσεις προβλήματα υγείας... και ειδικά ανθρώπων που αγαπάς... Είναι λίγο πιο δυσκολα τα πράγματα... Τότε σε κυριέυει ο πανικός, ο φοβος, η αγωνία.... Φυσικά αντιμετωπίζονται κι αυτά... απλα χρειάζονται περισσότερο θάρρος και δύναμη...

Αφενος για να στηριξεις τον ανθρωπό σου και αφετέρου να τον γεμίσεις Θετική σκέψη... Οτι Όλα θα πανε καλά... Σ'αυτές τις περιπτώσεις ο ρόλος αυτός ειναι πολλές φορές ο πιο δύσκολος...

χμμ... Μου φαινεται ένα τεράστιο βουνό όλο αυτό... Αλλά δεν θα κάνω πίσω...
Θα το ανεβούμε μαζί...και Είμαι σίγουρη ότι Όλα θα πάνε καλά...

Think Positive...

ΜΑΓΚ

Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη...

Σ' αγαπάω, μ' ακούς;

Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς

και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.

Για τα "πίστεψέ με" και τα "μη."

Μια στον αέρα μια στη μουσική,

εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω

κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.

Έτσι μιλώ για 'σένα και για 'μένα.

Επειδή σ' αγαπάω και στην αγάπη

ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος

από παντού, για 'σένα

μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.

Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,

σ' έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,

πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε."

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,

πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.

Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.

Επειδή σ' αγαπάω και σ' αγαπάω.

Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει

τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.

Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πια

δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,

το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από 'σένα

και να με χτυπά η φωνή μου

να μυρίζω από 'σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι.

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο

δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;

Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

να μιλώ για 'σένα και για μένα.

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς;

Είμ' εγώ, μ' ακούς; Σ' αγαπάω, μ' ακούς;

Πού μ' αφήνεις, που πας, μ' ακούς;

Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς; για μας, μ' ακούς;

Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς;

Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς;

το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ' ακούς;

Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε

και δεν γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς;

Σ' άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ' ακούς;

δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,

ο ίδιος, μ' ακούς;

και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα

κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς;

Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς;

Μες στη μέση της θάλασσας

από το μόνο θέλημα της αγάπη'ς, μ 'ακούς.

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς.

Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;

Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ' ακούς;

Σ' αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ' ακούς;

Για 'σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς

και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να 'ρθω.

Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις

και για 'σένα κανείς δεν είχε ακούσει.

Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς

σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.

Που κανείς να μην έχει δει για σένα για 'σένα μόνο εγώ,

μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου

αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για 'σένα,

όλα για 'σένα, για 'σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.

Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση

έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί.

Να' χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.

Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.

Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου

και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ' αγαπάω... Μ' ακούς;

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς;"

Μ' ακούς??

ΜΑΓΚ

Ένας χρόνος μετά...

Πέρασε κι όλας ένας χρόνος....

Πόσα μπορούν να γίνουν μέσα σ'ένα χρόνο...
Μπορεί να περνάει γρύγορα... Αλλά χωράει πολλά πράγματα....

Σαν χθες θυμάμαι που ετοιμαζόμασταν για Πράγα...
Ένας πανικός... Δεν ξέραμε τι να πάρουμε και τι να αφήσουμε... Τελικά 20 κιλά βαλίτσα και τα μισά πράγματα είχαν μείνει πίσω...
Πότε φτάσαμε...Πότε πήγαμε στο δωμάτιο...Πότε γνωρίσαμε τα παιδιά... Βόλτες στην πόλη...Στην Γέφυρα του Καρόλου... Στο ρολόι...
Ξενύχτια στα μοναδικά μέρη της Πράγας... Hells Bells... Lucherna... Roxy...
Erasmus Parties...Ταξίδια.... και άλλα πολλάααααα που δεν γίνετε να δημοσιευθούν...

Όλα σε χρόνο dt...

Κι όμως ένα χρόνο μετά κι όλα αυτά παραμένουν ανεξήτηλα...
Πόσο θέλω να πάω ξανά... Έστω και για 2-3 μέρες....

Εκεί δεν είχαμε πρόγραμμα... Δεν σκεφτόμαστε τι πρέπει κ τι δεν πρέπει...Δεν μας ενδιέφερε αν θα χτυπίσει το κινητό....Δεν είχαμε άγχος... Το μόνο που ξέραμε ήταν οτι θα βρίσκαμε τρόπο να γεμίσουμε την μέρα και την νύχτα μας... Δεν ξέραμε πως αλλά πάντα βρίσκαμε ένα τρόπο....

Ένα πράγμα δεν είχε αλλάξει τότε...και εξακολουθεί να παραμένει το ίδιο...
Αλλά δυστηχώς ενώ θέλω να γράψω πολλά γι'αυτό...Θα ήταν καλύτερο να μην το κάνω...

Όμως όλα τα ωραία δεν κρατάνε για πολύ... Έτσι δεν λένε?

Back to reality...

Είναι πολλά ακόμα αυτά που θα συμβούν.... Ευχάριστα ή Δυσάρεστα...
Θα το δείξει ο καιρός... Άλλωστε όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο...
Τίποτα δεν είναι τυχαίο...
Και όπως λέει και ο φίλος μας ο P.Coelho και έχει απόλυτο δίκιο:

"Το Σύμπαν Συνομοτεί..."

ΜΑΓΚ

Στάσου Λίγο - Νίκος Μερτζάνος

Δεν θέλω άλλο... Με μέτρο να Σ'αγαπάω


ΜΑΓΚ

Kandersteg 2009